Over metaalklei
Metaalklei is opgebouwd uit minuscuul kleine metaaldeeltjes (zilver, koper, brons of staal of een combinatie van metalen) waaraan een organisch bindmiddel is toegevoegd en gedestilleerd water.
Deze componenten samen vormen een kneedbare substantie, kneedbaar metaal, dat net zo makkelijk te vormen is als klei. Vandaar de benaming metaalklei.
Na vorming wordt het object gedroogd en kan het al in onafgebakken toestand worden bij- of afgewerkt door te schuren, graveren, boren.
Vervolgens wordt het gestookt in een professionele oven boven 650 graden Celsius.
Het proces dat zich tijdens de stook voltrekt is allereerst het verbranden van het bindmiddel, waarna de metaaldeeltjes zich gaan hechten tot een geheel (sinteren). In tegenstelling tot bijvoorbeeld het gieten, worden bij deze techniek de metaaldeeltjes verhit tot beneden de smelttemperatuur van het betreffende metaal. Elk metaal - of combinatie daarvan - kent zijn eigen afbakschema's.
Door verbranding van het bindmiddel en het sinteren van de metaalmoleculen ontstaat krimp. De gemiddelde krimp ligt tussen 10 en 20% (afhankelijk van de hoeveelheid bindmiddel en het soort metaal).
Aangezien brons, koper en staal oxideren onder invloed van zuurstof, dienen deze metalen in geactiveerde kool zuurstofvrij afgebakken te worden. Zilver kan in een zuurstofrijke omgeving afgebakken worden, wat het mogelijk maakt om zelfs op het gasfornuis of met een brander te bakken.
Wanneer de stukken zijn afgebakken worden ze geborsteld en gepolijst. Werkstukken van brons, koper of staal kunnen na het afbakproces ook onafgewerkt zijn schoonheid hebben. De keuze van wel of niet polijsten hangt dus vaak af van het resultaat van het bakproces of van de combinaties van gebruikte metalen.
Tot slot kan ervoor gekozen worden om het werkstuk te patineren.
Klik hier voor het artikel Understandig Metal Clay Sintering / Metal Clay Artist Magazine 3 juni 2011.